Column: Egotrippers

Ik weet dat ik de verdenking op me laadt hopeloos ouderwets te zijn, maar het moet er toch eens uit. Ik wil geen weblog. Nu niet en nooit niet. Ik stam nog uit de tijd dat je als redacteur naamsvermelding in de colofon van een vakblad moest verdienen. Je naam als auteur bij een artikel plaatsen, vond je eigenlijk genant. Het ging om de inhoud en niet om degene die het geschreven had.
Ik vind dat eerlijk gezegd nog steeds, maar heb me wat dit betreft aangepast aan de moderne tijd. Niet omdat ik zo graag met mijn naam in de krant wil, want daaraan ontleen je na 35 jaar vakbladjournalistiek echt niets meer, maar omdat de lezer dit op prijs zou stellen. Eén van mijn voormalige uitgevers heeft dat eens laten onderzoeken en sindsdien conformeer ik me daaraan. Een weblog gaat me echter veel te ver.
Natuurlijk lees ik er regelmatig. Van onze landbouwminister, de productschapvoorzitter, collega Caroline en vele anderen. Waar ze de afgelopen week zijn geweest, wie ze hebben gesproken of wat ze al dan niet hebben gegeten. Docusoaps in miniformaat. Soms zelfs met zichtbaar zelfgemaakte plaatjes.

Uit niets blijkt dat de weblogger zich door zijn communicatieadviseur nillens willens heeft laten overreden. Integendeel. Hij of zij geniet blijkbaar van zijn of haar eigen geneuzel. Egotripperij zonder weerga. Ik leen me daar dus echt niet voor. Ik oefen een vak uit. Met hart en ziel weliswaar, maar enkel en alleen ten dienste van mijn lezers en andere belanghebbenden. Daarmee zult u het moeten doen.

Voor het entertainment op niveau hebt u immers de Pfaffs, de Verburgjes, de Bauertjes, de Ramekertjes, de Smitten of de Van der Plasjes.

Wim@meat-co.nl