Column: Vos preekt passie

Sinds ik me beweeg in de diervoedersector en al zolang ik in de food zit, word ik geconfronteerd met pleidooien voor ketenzorg. De laatste tijd is het begrip weer heel populair, dankzij ISO 22.000 en dankzij de melkveehouders, die graag willen weten waar in de keten het verschil in geld blijft tussen de aan hen uitbetaalde melkprijs en de prijs van dagverse melk in het schap.

Om dat te achterhalen, staat er zelfs een serieus onderzoek van de Nederlandse Mededingingsautoriteit en de Europese Unie op stapel. Ooit was er eenzelfde onderzoek bij vlees. Wat bleek?
Als de grondstofprijzen dalen, zakt de retail vertraagd mee en int dus een tijdlang veel geld. Als de prijzen stijgen, gaat de retail ook vertraagd omhoog en verdient dus even wat minder.
Wat er in de tussenschakels gebeurt, zal min of meer wel op hetzelfde mechanisme zijn gebaseerd.
Juist in tijden van economische kommer en kwel wordt de roep naar meer transparante relaties in de verticale productiekolom door ketenzorg en ketenverantwoordelijkheid luider.
Ik kan mij bij sommige ondernemingen niet aan de indruk onttrekken dat het daar gaat om het zoeken naar een paraplu in onbestendig weer.

Bij een foodketen denk ik altijd aan een dikkopje. Met de retail als koersbepalende kop en de staart die meelift. Ondernemers met visie versterken hun positie door samenwerking of overnames ook horizontaal, zodat de staart meer gewicht krijgt. Ik bekijk oproepen tot ketenzorg dus altijd met het spreekwoord van de vos die de passie preekt in mijn achterhoofd.

Drs. Francine van Rossem is directeur/eigenaar van Bureau Van Rossem, dat bedrijven in de voedingsmiddelensector adviseert op het gebied van kwaliteit, hygiëne en voedselveiligheid. In die hoedanigheid is zij tevens directeur bij TrusQ.