Column: De draad kwijt

Een bedrijf maakt melding van het verwijderen van een zestal synthetische azokleurstoffen uit zijn producten. Reden is dat hij op zijn verpakkingen niet wil vermelden dat het product ‘de activiteit of oplettendheid van kinderen nadelig kan beïnvloeden’, zoals in de EG-verordening 1333/2008 sinds 20 juli jl. is verplicht.

De producent heeft ervoor gekozen om de azokleurstoffen uit zijn producten te verwijderen en te vervangen door natuurlijke. Toevallig had ik mij net een beetje georiënteerd op een tweetal van deze azokleurstoffen en wel Tatrazine (E102) en Zonnegeel (E110). Deze vormden, aldus het etiket, belangrijke bestanddelen van een pot met een oranjekleurig goedje, afkomstig uit Spanje en volgens de importeur op grote schaal gekocht door producenten van halalproducten in Nederland en België.
Ik stuitte in mijn zoektocht naar het hoe en waarom op publicaties, waarin werd geschreven dat vele azokleurstoffen niet zijn toegelaten als levensmiddelenkleurstof, omdat de azoverbinding vrij instabiel is en de bij afbraak door de lever ontstane amines giftig kunnen zijn.

In de Nederlandse ‘Warenwetregeling gebruik van kleurstoffen in levensmiddelen’ staan Tatrazine en Zonnegeel gewoon als toegestane kleurstoffen in eet- en drinkwaren, maar de geraadpleegde deskundige wist mij te vertellen dat E110 en E102 niet zijn opgenomen in de lijst van toegelaten kleurstoffen voor gebruik in verduurzaamde vleeswaren of vers vlees. Volgens deze afgestudeerde levensmiddelentechnoloog en kwaliteitsverantwoordelijke in een internationaal opererende onderneming, kunnen opvallend weinig mensen met zo’n positieve lijst omgaan. Als er nergens expliciet staat dat het verboden is, neemt men aan dat het wel zal mogen, terwijl het omgekeerde het geval is.

Ik dacht hier wat producenten aan de schandpaal te kunnen nagelen, maar gaandeweg steeg mijn bewondering voor degenen die veilige voedingsmiddelen maken tot ongekende hoogte. Ik was na een paar uurtjes zoeken de draad al volledig kwijt.

wim@meat-co.nl