Column: Locavores

U weet ongetwijfeld wat ‘foodmiles’ zijn. We worden er tegenwoordig immers mee doodgegooid. Met name door degenen, die duurzaamheid tot hun nieuwe evangelie hebben gemaakt en zich bij hun aankopen alleen nog maar laten leiden door de CO2-footprint die het begeerde product op z’n geweten heeft.
Ik heb het onlangs zelf op m’n brood gekregen. Toen ik op een desbetreffende vraag antwoordde een voorkeur te hebben voor een ribeye of entrecote van Zuid-Amerikaanse, Australische of voor mijn part Nieuw-Zeelandse origine, mede dankzij het feit dat deze tijdens de oversteek lekker rijpen, had ik het gevreten. Of ik me er dan niet van bewust was dat die keuze vanwege de foodmiles en de daarmee samenhangende broeikasgasvoetafdruk absoluut onverantwoord was?
Het vlees op mijn bordje zou op z’n minst Europees moeten zijn, bij voorkeur uit Nederland, maar het liefst uit mijn eigen dorp moeten komen. Niks echt vleesvee, niks herkauwend in de uitgestrekte pampa, niks lekker gerijpt. Ik moest maar eten wat de lokale pot schaft. Of ik nooit van het begrip duurzaamheid had gehoord?
Gelukkig had ik de cijfers paraat. Of de vragensteller niet wist dat bijna de helft van de foodmiles wordt gemaakt door consumenten die met hun auto naar de supermarkt rijden? Of hij zich bewust was van het verschil in koolzuurgasvoetafdruk tussen de extensieve veehouderij in bovengenoemde landen en de intensieve in onze omgeving? Of hij niet op zijn vingers kon natellen dat de teelt van veel groenten in de volop natuurlijk aanwezige zon minder belastend is voor het milieu dan die onder glas? En dat hij toch moest weten dat het transport, zelfs als de producten worden ingevlogen, in de regel minder dan 1 procent bijdraagt aan hun ‘carbon footprint’.
In Engeland zijn zogenoemde boerenmarkten een regelrechte hype. Voor de daar uit duurzaamheidsovertuiging shoppende consumenten is de naam ‘Locavores’ bedacht. Met hun keuze voor lokaal en biologisch en hun bijna religieuze vormen aannemende verzet tegen moderne agrotechnologieën geloven zij Moeder Aarde en haar kinderen te ontzien.

Volgens mij vormen deze broeders en zusters eerder een deel van het probleem dan de oplossing.

wim@meat-co.nl