Column: Antigroentenlobby

Ooit gehoord van de Aspergillus fumigatus? Gelukkig maar. Het is namelijk een schimmel, die bij de mens ziektebeelden kan veroorzaken, variërend van allergieën tot levensbedreigende invasieve aspergillose.

Niks nieuws, want enkele jaren geleden meldde het NOS Journaal al dat in Nederlandse ziekenhuizen jaarlijks tientallen patiënten met een verzwakt immuunsysteem overlijden aan de gevolgen van agressieve schimmelinfecties. Aanzienlijk méér dan bij menige zoönose of ander aan dieren toegeschreven onheil!
Omdat deze schimmel in de land- en tuinbouw te lijf wordt gegaan met bestrijdingsmiddelen die als belangrijkste component azolen bevatten, is in de A. fumigatus resistentie ontstaan tegen deze stikstofverbindingen. En laten diezelfde azolen nu ook worden gebruikt als antimycotica, schimmelwerende geneesmiddelen, in de humane geneeskunde. U snapt het al. De vergelijking met het gebruik van antibiotica in de dierhouderij dringt zich hier op.
Ik bepleit hier geen heksenjacht op wijnboeren, land- en tuinbouwers die dergelijke bestrijdingsmiddelen inzetten. Vooral niet omdat er nog veel onduidelijkheden zijn en verder onderzoek noodzakelijk is om alle nog levende vragen te beantwoorden.
Wat mij verwondert en tot dit schrijven aanzet, is de absolute windstilte in medialand. Ik hoef maar even te refereren aan MRSA en ESBL, die beide worden gerelateerd aan de intensieve veehouderij, en de vette krantenkoppen, hijgende tv-programma’s en paniekzaaiende deskundologen trekken aan mijn geestesoog voorbij.
Een typisch geval van selectieve verontwaardiging, waarvoor ik overigens wel enig begrip kan opbrengen. Wat kunnen we in vredesnaam met goed fatsoen eten als er, naast de antivleeslobby, straks ook nog een antigroenten- of fruitlobby in het leven wordt geroepen?

En aangezien ik niet spuug in een lekker glas wijn, wil ik over een antidruiflobby helemaal niks horen.

wim@meat-co.nl