Column: Technologie van de 21e eeuw

Het was een opmerkelijk nieuwsbericht met de kop ‘Dna-test leidt tot revolutie veehouderij’, dat me langdurig en intensief bezig hield. Boeren hoeven niet jaren meer te wachten op de fokresultaten van de nakomelingen bij runderen, maar kunnen de toekomstige productie, de gezondheid, de lichaamsbouw, de vruchtbaarheid en de algemene constitutie van de nakomelingen aan de hand van testen vooraf vaststellen.
Wat een zegen om dit met zekerheid te kunnen voorspellen! En dat alleen maar door een dna-haartestje bij de toekomstige ouders. Natuurlijk zag ook ik hiervan onmiddellijk de ongekende mogelijkheden. Naast runderen met een productie van sloten melk, komen er nu varkens die zo productief worden dat ze gigantische biggentomen zullen gaan werpen. Springpaarden die een metertje hoger gaan. Vleeskuikens met twee extra poten en een pondje meer filet in de helft van de mesttijd en vleeskalveren die louter en alleen uit vlees bestaan met bovendien een echte vleessmaak.
Het zijn slechts enkele voorbeelden die mij spontaan te binnen schieten, maar de toepassing is schier onuitputtelijk. Door de mogelijkheden en de toepassing van deze technologie is de alsmaar groeiende wereldvoedselbehoefte in één klap opgelost. En waar het niet tot voldoende resultaat leidt, kunnen we altijd nog een handje helpen door hier en daar wat te klonen, zodat alsnog de maximaal renderende match ontstaat.

Wat bij dieren kan, is natuurlijk ook allemaal bij mensen mogelijk. Een test van twee haartjes van de vader en de moeder en je hebt de garantie dat het kind nooit een crimineel zal worden. Welke hedendaagse BOM-moeder kiest nu nog voor een rode-huil-donorbaby, terwijl je dit met zekerheid kunt uitsluiten? En wat te denken van het bewust creëren van een superintelligente nakomeling om de wetenschap en de technologie in de komende decennia nog verder vooruit te helpen?
Even droomde ik nog dieper weg in de ongekende mogelijkheden, tot ik me realiseerde dat het een jaar of 65 geleden ergens op de wereld – niet eens zover weg - ook al eens was geprobeerd.
Ik prijsde mezelf gelukkig met het feit dat ik de vruchtbare periode van mijn leven reeds had afgesloten met een huilbaby, een crimineel, een rooie donder en een  intelligente nakomeling. Het nieuwste technologische wonder gaat daarmee aan ons voorbij en mijn nakomelingen zullen zich - hoe dan ook - in hun verdere leven met de geheel natuurlijke en onwillekeurige genenmatch moeten redden.
Vervolgens las ik de krant verder uit en op de laatste pagina stond een fotootje van een wandtegeltje met de tekst: ‘De wereld is een gekkenhuis en hier is het hoofdkantoor’. Toeval. Of niet.

Theo Legters is als opgeleid veehouder thans manager van een vleesverwerkende fabriek van VanDrie  in Nieuwerkerk a/d IJssel