Column: Bevrijdend

‘Hoe meer afschuw het gerotzooi met vlees en het dierenleed wekt, hoe gunstiger dat vermoedelijk is voor de kansen van kweekvlees.’ U begrijpt hopelijk onmiddellijk dat deze wijsheid niet van mij afkomstig is. Je moet biologie en filosofie gestudeerd hebben en bij Wageningen University werken om onjuiste en onnodig polariserende teksten te debiteren.

Gestimuleerd door het ministerie van EL&I wordt in Utrecht en Wageningen heftig met stamcellen gerotzooid om volgende generaties consumenten te kunnen voorzien van een karbonaadje, waarvoor geen varken is geslacht, maar bijvoorbeeld een muis is ontleed.
Of de maatschappij om kweekvlees vraagt, waag ik te betwijfelen. Zeker is wel dat de wereldwijde vraag naar dierlijk eiwit de komende decennia een groei kent, die de vleessector op de traditionele manier wellicht niet kan bijbenen.
Onderzoek naar de productiemogelijkheden van kweekvlees als één van de mogelijke alternatieven vind ik daarom een prima idee. ‘Minder maar beter’ staat mij ook niet tegen en je schijnt zelfs aan insecten en vleesvervangers op andere eiwitbases te kunnen wennen, zeker als er nog een beetje dier voor de smaak is toegevoegd. De bugs triobolo’s, die ik in het kader van het artikel over insecten in dit nummer at, hebben me overigens wel de hele dag dwarsgezeten.
Kweekvlees, labvlees, invitrovlees, stamcelvlees, dierloos vlees, kunstvlees. Krijgt u al trek? Dat hoeft ook nog niet, want we zijn naar verwachting op z’n minst dertig jaar verder voordat er een eetbaar stukje bij Albert Heijn ligt. Aangezien het grootste deel van mijn toekomst achter me ligt, zal ik de introductie van de eerste labburger waarschijnlijk niet meemaken.

De dood kan dus in meerdere opzichten bevrijdend zijn.

wim@meat-co.nl