Column: P.S.V.

De vleessector staat in de schijnwerpers. Aan belangstelling hebben we geen gebrek. Dat is op zich positief. Want als ze niet meer over je praten, ben je niet meer de moeite waard. Of erger nog, zijn ze je vergeten.
Dat zit dus wel goed. Of toch niet? Want laten we eerlijk zijn; hoe dikwijls halen we de media in positieve zin? Veel te weinig. Alle sectorgenoten die lang genoeg in de spiegel kijken, weten waarom dat zo is. We zijn druk met onszelf. Druk met datgene te managen wat we zelf kunnen beheersen: onze eigen processen. Daar moeten we het namelijk van hebben. Denken we. En daar gaat het fout.
Goed doen én goed uitleggen, maakt namelijk het onderscheid. Dat begint met trots te zijn op werken ‘in het vlees’. En die trots vervolgens actief uitdragen door als een missionaris op pad te gaan. Met de boodschap van het zorgvuldige proces van dierhouderij en vleesproductie onder de arm. Dat is het verschil met op het eerste de beste verjaardagsfeestje in een stuip te schieten als een onnozele je kritisch aanspreekt waarom je eigenlijk in die vleessector werkt.

We zijn er namelijk goed in om direct in de verdediging te gaan en zwakjes uit te brengen dat het allemaal niet zó erg is en dat we het wel anders willen doen, maar ja, de concurrentie.

Ik durf te stellen dat de meeste mensen - en dan gooi ik consumenten en burgers op één hoop - niet weten hoe we werken, waarom we zo werken, welke mooie producten we maken en wat dat betekent voor people, planet en profit.
Dat is niet het probleem van de onwetende consument, nee, dat is ónze uitdaging. En die valt niet mee. De meeste consumenten interesseert het namelijk weinig. Alle marktonderzoeken en sociaal wenselijke antwoorden ten spijt. De P van prijs, de S van smaak en de V van variatie waren en zijn de dominante en harde factoren in het consumptiepatroon: P-S-V.

De zachtere factoren zoals duurzaamheid en dierenwelzijn nemen wel aan belang toe, omdat maatschappelijke organisaties deze onderwerpen in het publieke domein brengen. De media pikken het op en brengen een uiterst complexe materie terug tot een simpele kop in de krant of op de site. Als hypothetisch voorbeeld: vlees eten is slecht voor het milieu. Dat kunnen de meesten onthouden. Het weerleggen ervan vraagt echter meer uitleg, véél meer uitleg. Terwijl de meeste consumenten het niet boeiend vinden en alleen openstaan voor P-S-V.
Laten we ons daarom richten op die maatschappelijke organisaties die positief kritisch zijn en de tijd hebben en nemen voor ons mooie maar o zo complexe verhaal. Organisaties die dat mee durven en willen ontwikkelen en uitdragen. Zelf zullen we ons eigen huis op orde moeten hebben en productie en producten moeten bieden met een communiceerbare meerwaarde. Want alleen daar gaat de huishoudportemonnee verder voor open. En voor P-S-V natuurlijk.

Marc van der Lee is Director Communications van VION N.V.
marc@meat-co.nl