Column: Twitterdetwit

Het moest er een keer van komen. Iedereen lijkt zich bezig te moeten houden met de zogenaamde sociale media. Twitter, Facebook, Hyves, LinkedIn of wat er nog meer aan tijdverslindend geneuzel op de mensheid afkomt. Voor LinkedIn (zakelijk) en Facebook (familie en vrienden) heb ik me ook eens zeer low profile aangemeld, maar toen er zich steeds meer relaties van relaties en vrienden van vrienden aandienden dan mij lief waren, heb ik beide op een laag pitje gezet.
Ik heb er gewoon geen tijd voor. Dat er mensen zijn die iedereen willen laten weten dat ze voor het douchen ontbijten met een bord Brinta en voor het slapen gaan nog een appeltje eten, zal me worst zijn. Er vloeit geen bloed uit en ik hoef het niet te lezen. Anders wordt het als de twitteraar informatie op het wereldwijde web zet, waarin ik met naam en toenaam wordt genoemd. Zonder dat ik daarvan in kennis ben gesteld, laat staan om toestemming gevraagd. Ik baal daarvan als een stekker.
Via twitterende medewerkers wordt de vuile was van uw bedrijf waarschijnlijk al buiten gehangen, maar nu ook journalisten van vakbladen via Twitter kond doen van hun dagelijkse beslommeringen, wordt het pas echt link. De kwalijke gevolgen in de vorm van steeds schichtiger wordende informatiebronnen keren zich namelijk tegen iedereen, die zich beroepshalve met de vergaring van informatie en de verwerking ervan in redactionele uitingen bezighoudt.
Tegen mij dus. Als ik of mijn collega’s bij u aankloppen voor informatie, kunt u ervan verzekerd zijn dat deze wordt gepubliceerd in onze vakbladen of op de daaraan verbonden website. Nergens anders en op de manier zoals we met elkaar hebben afgesproken. Ook wat we verder hebben besproken, blijft onder ons en wordt, onderweg naar huis, niet onmiddellijk in een tweet de wereld ingestuurd.

Twitterende journalisten. Ik heb op z’n zachtst gezegd m’n twijfels.

wim@meat-co.nl