Column: Innovatie-arm door kapitaalvernietiging

Vorige week ontving ik een brief. Altijd leuk, in deze tijd van vluchtige communicatie via mail, sms en Whats App. Het was een brief van een producent. De toon was optimistisch. Er werd gesproken over een succesvol jaar, investeringen in nieuwe lijnen en uitbreiding van assortiment. „Wat aardig,” dacht ik. „Eindelijk eens een positief geluid in een sector die onder druk staat.”
Tot ik aan het eind van de brief las dat de producent voortaan een betalingstermijn van 60 dagen zou gaan hanteren. Daar ging mijn positieve gevoel. Blijkbaar ziet de producent zich genoodzaakt om de betalingsmoraal van retailers over te nemen. Het waren immers retailers die een aantal jaren geleden de betalingstermijnen fors omhoog schroefden. Ik heb begrepen dat er met dat opgehaalde geld mooie nieuwe winkels en dito overnames zijn gefinancierd. Leuk voor de retailer en de consument. Maar voor de producent? Die zag zich genoodzaakt om stevige gesprekken aan te gaan met de bank om een flinke som geld te gaan herfinancieren. Tegen niet al te gezellige rentetarieven. Dus ik snap de brief van de producent wel. Kijken of mijn leveranciers net zo begripvol gaan reageren als ik hun ga vertellen dat ik niet netjes binnen 30 dagen, maar binnen 60 dagen ga betalen voor de door hun geleverde producten en diensten. Ik betwijfel het.
Trouwens best dapper van de eerder genoemde producent om te investeren in nieuwe productielijnen. Zeker in deze tijd van elkaar snel opvolgende tenders. Want dit jaar mag je leveren bij retailer X en het volgende jaar sta je weer buiten, omdat je concullega bereid is om met nog meer verlies genoegen te nemen. Want laten we elkaar niet voor de gek houden;  een toenemend aantal producenten is alleen maar bezig met het dekken van de vaste kosten en denkt allang niet meer aan het maken van winst. Wat een bijzondere situatie waar we als sector met elkaar in gekomen zijn.

Het grote probleem van het uitstellen van de betalingstermijnen is nog niet eens zo zeer dat er kosten aan de keten worden toegevoegd. Veel problematischer is dat we binnen de sector in een rap tempo kapitaal aan het vernietigen zijn. Kapitaal dat broodnodig is om echte innovaties mee te ontwikkelen. Zo dreigen we als sector in een negatieve spiraal terecht te komen. Hogere kosten, minder kapitaal, minder innovaties, minder toegevoegde waardeconcepten, waarvoor de consument bereid is een premie te betalen et cetera. Ik denk dat wij daarom maar netjes binnen 30 dagen blijven betalen.

Zijn wij in ieder geval verzekerd van leveranciers die met ons mee blijven denken en die blijven innoveren.

Simonette Kraaij
is directeur bij ISMC, Instituut voor Strategie, Marketing en Communicatie (www.ismc.nl)