Column: Nieuwe kansen door verspilling

Verspilling is onder te verdelen in maatschappelijke en financiële verspilling. Het eerste gaat over hetgeen we niet opeten. Alles waarvoor je betaalt, maar niets voor terugkrijgt omdat je het niet vermarkt, noem ik een financiële verspilling voor het bedrijf.
In het kader van duurzaam produceren richt iedereen zich momenteel op de verspilling van ons voedsel. Meestal vanuit het eigen bedrijf of de omgeving. Terugdringen van verspilling heeft als voornaamste drive het besparen op kosten. Daar is niets mis mee, maar wat mij opvalt, is dat ieder voor zich bezig is om deze verspilling te beperken, maar er tussen de verschillende schakels in de keten niet of onvoldoende wordt samengewerkt. Verspilling kan het beste aangepakt worden als partijen samenwerken. Je kunt dit vergelijken met de aanpak van de Salmonellabestrijding in de pluimveeketen, want daar doen wij dit wel. Deze aanpak kun je ook op het terugdringen van verspilling toepassen.
Het verbaast mij dat de aandacht voor verspilling stopt bij de aflevering van voedingsmiddelen aan de consument, terwijl die consument juist één van de grote verspillers is. Tien tot vijftien procent van wat deze koopt, wordt weggegooid.
Als je iemand vraagt hoe groot een portie moet zijn, dan krijg je verschillende hoeveelheden als antwoord. Ook grotere producenten blijven een eenduidig antwoord schuldig. Er zijn bijvoorbeeld maar weinig verpakkingen waarop duidelijke informatie staat over de te gebruiken hoeveelheid. Zelfs op producten, die voor bepaalde doelgroepen zoals gezinnen met kinderen of ouderen worden gemaakt, ontbreekt deze informatie.
Dan is er ook nog de grootte van de verpakking. Het maken van kleinere verpakkingen kost de producent geld, maar levert de consument geld op doordat deze minder weggooit. Opgeteld een netto besparing. Als wij op die manier naar de aanpak van verspilling kijken, biedt een gerichte aanpak met als uitgangspunt de koelkast/diepvriezer van de consument een scala aan nieuwe marketingmogelijkheden die zeker voor de vleessector interessant kunnen zijn.

In de tweede helft van 2011 komt er een verspillingsmodel beschikbaar, dat deelnemers in de voedselketens inzicht geeft in de hoeveelheid verspilling die er niet alleen in hun bedrijf maar in de gehele keten, inclusief de consument, plaatsvindt. Door te weten waar en hoeveel verspilling er plaatsvindt, kunnen gerichte maatregelen worden genomen. Samenwerken is daarbij essentieel.

We moeten ons al aan de wettelijke eisen houden wat betreft tracking & tracing. Voeg aan die informatie verspilling toe en je komt snel tot een substantiële verlaging van de kosten en/of een verhoging van de winst.

Ed Hendriks is Projectregisseur bij Agro & Co (agro-co-brabant.nl)
ed@meat-co.nl