Column: Aflaat

Dankzij een initiatief-wetsontwerp van de Partij voor de Dieren zijn we bijna van het onverdoofd ritueel slachten af. We zijn in dit geciviliseerde land, als gevolg van luxeproblematiek, totaal doorgeschoten en ons verdere lot ligt daarbij nu in handen van de 75 mannen en vrouwen in de senaat.
In gedachten hoor ik een hartgrondig ‘Goddank’ door de catacomben van de Tweede en Eerste Kamer klinken, al is een dergelijk geluid met deze inperking van de geloofsvrijheid in dit verband wat minder gepast. Op nagenoeg dezelfde politieke konkelwijze is ook het onverdoofd castreren een halt toegeroepen en tot ieders verbazing daarbij uiteindelijk het hele biggencastreren op een haar na uitgebannen. Toegegeven dat dierhouderij en vleesproductie te allen tijde keurig netjes moeten gebeuren, maar in de wetenschap dat daartoe in ons land de uiterste inspanning wordt gepleegd, is met voornoemde standpunten echt niemand gebaat.
Voor de consument is varkensvlees met berengeur nog erger dan een alcoholvrije Buckler. En hoe het daarmee is afgelopen, weten we inmiddels! De ‘Prinses op de erwt, beschermvrouwe van de bruine bonen’ moet er toch wel een erg groot genoegen in scheppen om een meerderheid van haar Tweede-Kamercollega’s om de tuin te leiden, waarbij haar ware doel erg ongewis blijft. Schijnbaar zijn het deskundigenoordeel van wetenschappers, evenmin als de belangen van consument en vee- en vleessector in deze nog een punt van overweging en wordt over dit soort zaken in de huidige politieke samenstelling bij kamerstemming beslist.
In naam van de ‘Allerhoogste’, leven er wereldwijd en al eeuwenlang, Joodse en Islamitische gemeenschappen en ondanks eerdere verwoede pogingen zal niemand anders dan de Allerhoogste dit kunnen verstoren.
Daarom gaat de rituele slacht, over onze landsgrenzen heen, gewoon op de bestaande voet door en in eigen land zal het zich nog verder aan het gezichtsveld van de autoriteiten onttrekken. Of deden die altijd al een oogje dicht?
Moe en verdrietig word ik van dit machtsspel en ondertussen kijk ik op televisie naar de armoede en de honger van de stakkers in de Hoorn van Afrika. Goddank krijg ik de kans om daarbij weer een paar tientjes over te maken. Niet om de wereldvoedselnood te lenigen, maar als een soort van aflaat voor de zondeval van mijn volksvertegenwoordiging.

Theo Legters is naast operationeel verantwoordelijk vleesproducent ook overtuigd Christen