Column: Gebakken lucht

‘Hé boerenbrok, boere boere boerenbrok’. Bij het woord ‘boerenbrok’ moet ik onwillekeurig denken aan het liedje van André van Duin. Zijn ‘De Tamme Boerenzoon’ is een parodie op het (enige) succesnummer van de Belgische zanger Ivan Heylen, getiteld ‘De Wilde Boerndochtere’.
Boerenbrok is ook de naam van een nieuw varkens(vlees)concept, waarbij plantaardige eiwitten als soja in het veevoer worden vervangen door regionaal geteelde voedergrondstoffen zoals lupine.
Boerenbrok is één van de vele concepten, waarmee de Nederlandse vleesverkoper wordt bestookt. Veelal regionaal, in meerderheid betrekking hebbend op rundvlees, maar vooral kleinschalig zijn dergelijke projecten bij uitstek geschikt voor slagerijen, boerderijwinkels en restaurants of als nicheproduct in supermarkten. Deze bedrijven kunnen zich met dergelijke (streek)producten onderscheiden en de veehouder krijgt hopelijk meer loon naar werken. Hoe kleiner de keten, des te meer vertrouwen en des te minder kosten voor borging en garanties. Hoe simpeler de claim(s), des te eenvoudiger te realiseren en dus des te goedkoper. Zou je denken.
Het summum in dit verband zou zijn als de dieren konden leven van de lucht en dat is bij Pure Graze van Boni bijna gelukt. ‘Geproduceerd van vers gras, frisse lucht en zon’ staat op het etiket van de biefstuk, maar aan de prijs is te zien dat gras en zon allesbehalve gratis voercomponenten zijn.

In hun communicatie claimen veel van deze concepten een betere vleeskwaliteit en dat mag. Kwaliteit is immers één van de meest rekbare, aan sleet onderhevige begrippen en smaken verschillen. Veel mensen houden blijkbaar van gebakken lucht.

wim@meat-co.nl