Column: Leiderschap

De financiële crisis in Europa dreigt fors uit de hand te lopen. Hier en daar wordt zelfs een vergelijking gemaakt met het scenario uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Politici rollen over elkaar heen met ogenschijnlijke oplossingen. Vaak tegengesteld. Armoe troef. Er gebeurt voorlopig niets. Ja, de een roept uit populistische overwegingen: geen steun voor Griekenland, laat ze de drachme maar invoeren, met een forse devaluatie. Ze moeten zich maar zien te redden. En Portugal, Ierland, Spanje en Italië dan? Zelfde oplossing? De ander maakt zich sterk voor het behoud van de euro met een breed draagvlak en het in stand houden van de gemeenschappelijke markt. Maar tegen welke prijs?
Het is diep droevig hoe de politiek staat te schutteren. Alsof zij niet ook zelf voor een deel verantwoordelijk zijn voor de ontstane situatie. Het zijn immers de regeringsleiders die hun eigen begrotingen fors uit de hand lieten lopen en het zijn dezelfden die een loopje hebben genomen met de veiligheidskleppen van het Stabiliteitspact. Hoezo 60% staatsschuld? Hoezo 3% begrotingstekort?
In een normale bedrijfssituatie zou de Raad van Bestuur al lang naar huis zijn gestuurd. Eerst de zaak failliet laten gaan en vervolgens niets doen om te redden wat er te redden valt om een ordentelijke doorstart mogelijk te maken. En maar praten, al sinds 21 juli. Volgens mij is er maar één oplossing. Je verlies nemen via een stevig noodfonds met langetermijnaflossingsmodaliteiten, stevige afspraken over begrotingstekorten en staatsschulden en vanzelfsprekend handhaving met zware sancties. Dat daarmee een deel van de begrotingsbevoegdheden van de lidstaten onderworpen wordt aan een Europees regime moeten we op de koop toe nemen.
Het redden van die ene gemeenschappelijke markt is voor ons land van cruciaal belang. Dat geldt zeker voor de vee- en vleessectoren. Met exportpercentages van 60 en zelfs 90% wordt een belangrijk deel van onze inkomsten in Europa verdiend. We hebben jarenlang geijverd voor een ‘level playing field’. Ook binnen Europa. Het heeft ons welvaart gebracht. Je moet er toch niet aan denken dat we weer teruggaan naar de tijd van de MCB’s (monetair compenserende bedragen). Een heel ingewikkeld administratief systeem waarbij de verschillen tussen de nationale valuta werden gecompenseerd.
Geen prietpraat dus, maar daadkrachtig leiderschap is gewenst om onze uitstekende economische positie te handhaven en verder te versterken. Dat is in het belang van onze vee- en vleessectoren en allen die daarin hun brood verdienen.

Jos Ramekers is oud-voorzitter van de Productschappen Vee, Vlees en Eieren en is o.m. voorzitter van de Raad van Toezicht van SVO