Column: Kouwe pies

Een herkomstaanduiding zegt weinig of niets over productkwaliteit en voedselveiligheid. Het levert evenmin een bijdrage aan een betere traceerbaarheid. Wat het Europees Parlement dan in godsnaam heeft bezield om de herkomstetikettering van rund- en kalfsvlees uit te breiden naar varkens-, lams- en pluimveevlees is voor mij hogere politiek.
En niet alleen voor mij. We hebben er uitgebreid met elkaar over gediscussieerd. Een 20-tal Europese vakbladjournalisten met vertegenwoordigers van de Belgische vleessector en van de VLAM, het Belgische Vlees Bureau, dat de exportbelangen van de Belgische vleessector behartigt zoals wijlen het Voorlichtingsbureau Vlees dat ooit voor ons land placht te doen. In de drukbezochte VLAM-stand op de recente Anuga deed het gemis aan iets collectiefs Nederlands zich bij mij in elk geval gelden, maar dat terzijde.

Ik snap dat Nederlandse vleesbedrijven – de vleeswarenindustrie staat daar anders in – door middel van een NL-etiket hun voorsprong op duurzaamheid en kwaliteit denken te kunnen verwaarden t.o.v. landen met wat dat betreft lagere standaarden. Retailers, foodservice en industrie hebben dan bovendien minder mogelijkheden om anoniem te sourcen.
Als herkomst voor vleesverkopers of hun klanten een item is of zou zijn, kan die door de producent nu echter ook al zonder enig probleem worden verstrekt. Of dat toegevoegde waarde biedt, is aan de betrokkenen. Met voedselveiligheid, de drijfveer voor de herkomstetikettering, heeft dit in elk geval niets te maken. Alle vlees dat in de EU wordt verkocht, moet immers aan dezelfde voedselveiligheidseisen voldoen.

Volgens de Europese politiek dient een dergelijke regeling de belangen van de consument en daar krijg ik nou echt kouwe pies van. Als die consument al in de herkomst van zijn vlees is geïnteresseerd, dan is dat vaak op onjuiste of onrealistische gronden. En dan laat ik de gemankeerde en naar later bleek zelfs gemanipuleerde onderzoekresultaten van de psychologen Stapel (what’s in a name!) en Vonk zelfs nog buiten deze conclusie.
De consument weet geen bal van vlees. Hij denkt dat enzymen een enge toevoeging zijn, Franse worsten worden gemaakt van slachtafvallen en Duitsers het beste kunnen slachten. Ze moesten eens weten dat die daar inmiddels Polen voor inhuren, maar zelfs dat boeit hen uiteindelijk voor geen meter als de prijs maar laag genoeg is.

wim@meat-co.nl